Ik analyseerde televisieprogramma’s die ik leuk vind. Programma’s waarbij je moet lachen of huilen. Programma’s mensen gaan, gemaakt door mensen met talent en ambitie. Wanneer was de eerste of laatste keer dat je dit bij een internetsite hebt gehad?

Boeken zijn er om mooi te zijn. Documentaires zijn er om mooi te zijn. Televisie is er om mooi te zijn en muziek is er om mooi te zijn. Maar het internet is er vooral om snel en groot te zijn. En op de momenten dat het mooi is, heeft het waarschijnlijk te maken met het branden van een nieuw product. Auto’s die gepresenteerd worden in driedimensionale animatie’s. Maar wanneer gaat de bezoeker een echte ‘experience’ voelen, zonder iets te hoeven kopen?

Mijn idee dat ik morgen ga overleggen met mijn afstudeerbegeleider is om een internetprogramma te maken. Een programma die de mogelijkheden van experience benutten en niet slechts bestaat uit aan elkaar gekoppelde videofragmenten. Iets waarbij bezoekers even blijven stilzitten en een emotie kunnen voelen. Er hoeven niet 100.000 deelnemers te zijn; het mogen er ook drie per week zijn.

Vanavond schrijf ik een duidelijker stuk over wat nu nog losse puzzlesstukjes in mijn hoofd zijn