Florian Thalhofer bedacht in 2000 een systeem om een documentaire interactief te maken. Tot dat moment bestond de interactieve documentaire slechts nog uit vaste links (keuzes) die op de door de maker vastgestelde keuzemomenten werden getoond.
“User generated content gaat ten koste van de kwaliteit en schoonheid van de inhoud, zoals deze wel gerealiseerd kan worden in meer lineaire uitingen, zoals documentaires en tv-programma’s. Web 2.0 hype dwingt de media tot interactiviteit, maar niet altijd omdat het iets toevoegt”, aldus Fons.
Lees het hele artikel »
Tijdens de uitwerking van het plan van aanpak ben ik tot de volgende probleemstelling gekomen: “Hoe ziet een website eruit waarbij de het verhaal dat de maker wil vertellen centraal staat, zonder de interactieve mogelijkheden van het internet te verliezen?”
Op frankwatching een interessant artikel over de paradox van sociale netwerken. Waar zij bedoeld zijn om het sociale leven van de mens makkelijker te maken, wordt het voor de gebruiker juist moeilijker om hun contacten terug te vinden.
Hoe mooi zou het zijn als mensen met een verhaal een plekje op het internet krijgen. En dan niet een plekje óp de digitale snelweg (zoals Hyves bijvoorbeeld), maar een mooie rustige steen in een bosrijk gebied.
Ik analyseerde televisieprogramma’s die ik leuk vind. Programma’s waarbij je moet lachen of huilen. Programma’s mensen gaan, gemaakt door mensen met talent en ambitie. Wanneer was de eerste of laatste keer dat je dit bij een internetsite hebt gehad?
Mensen zitten in het dagelijks leven vast in patronen. Eetpatronen, maar ook minder bewuste patronen. Het kiezen van een geschikte partner, broek of baan is op een specifiek niveau ook een patroon.
Het glazen project gaat over het afstudeerfase van een interactieve media student. Om de buitenwereld op de hoogte te houden van de werkzaamheden post ik zo vaak mogelijk updates hierover.
